کد مطلب: ۲۹۵۸۸
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۷ فروردین ۱۴۰۱

زبان ترانه برایم تازگی دارد

شهروند: سپیده نیک‌رو، متولد ۱۳۶۳ و کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی است. اولین کتابش با عنوان «و اشتباه می‌کنم» در سال ۱۳۸۹ از سوی نشر «پینار» منتشر شد. دومین مجموعه شعرش به نام «درخت سؤال می‌کند» سال ۱۳۹۵ از سوی نشر «چشمه» منتشر و نامزد دریافت جایزه پرویز اعتصامی شد. بعد از آن مجموعه شعر «رگباد» را توسط نشر «روزنه» چاپ کرد. تازه‌ترین اثرش در حوزه شعر هم «سفره هفت‌خون» بوده که توسط نشر «گویا» و «کنج» چاپ شده. در کنار این‌ها ترانه‌هایی کودکانه دارد که با آهنگسازی حمید متبسم تولید شده و سال آینده منتشر خواهد شد. او به‌تازگی آثاری در حوزه ادبیات کودک و نوجوان متنشر کرده که مراسم رونمایی آن هفته گذشته برگزار شد؛ رونمایی از جلد اول و دوم مجموعه رمان کودک «دنیا» با نام‌های «دنیا و سوسک صحرایی» و «دنیا و یک مشکل بوگندو» و رمان نوجوان «گروه مخفی». در این گفت‌وگو درباره روند سرودن شعر صحبت کردیم، ترانه‌هایی که می‌پسندد و علت ورود او به حوزه کودک و نوجوان.

 

از شعر شروع کنیم؟

بله طبق قاعده باید از شعر شروع کنیم. جایی که اولین کتاب‌های من شروع شدند. منزلگاه اول.

«و اشتباه می‌کنم» اولین مجموعه شعر شما بود که حدود ۱۰ سال پیش چاپ کردید. شعر سپید بود؟

قسمت عمده‌ این کتاب، شعر نیمایی بود. البته تعداد اندکی شعر سپید نیز در این مجموعه به چشم می‌خورد ولی در کل بیشتر شعرها نیمایی بودند.

چرا نیمایی؟

این سوال به نظرم دو جواب مختلف دارد. جواب سرراست اولی این است که من اصلاً با شعر موزون شروع کردم. اولین شعرهایم همه نیمایی بودند. غزل هم می‌گفتم اما نیمایی بیشتر دوست داشتم و چون دفتر اولم بیشتر شعرهای دوره‌ دبیرستان من است، آن مجموعه شعرهای موزون بیشتر دارد. جواب دوم البته برمی‌گردد به این سوالِ «چرا نیمایی؟» که خیلی‌ها از اول کار از من پرسیدند و پشتش جبهه‌ای بود که شعر نیمایی را فاقد کارکرد می‌دانست. یعنی خیلی‌ها معتقدند دیگر زمان شعر نیمایی گذشته است. اگر زیرساخت این سوال هم، این تفکر است باید بگویم نه! به نظرم هنوز می‌شود از ظرفیت‌های شعر نیمایی استفاده کرد. هر چند من نتوانستم خوب این کار را انجام بدهم.

 

در غزل چطور؟ قابلیت‌های خودتان را در قوالب کلاسیک چطور می‌دیدید؟

خیلی روی غزل متمرکز نشدم. شاید به خاطر اینکه از اول احساس کردم غزل قالب من نیست. ترانه و مثنوی هم گفته‌ام. اما هیچ‌کدام به اندازه‌ شعر سپید برایم وسوسه‌برانگیز نبوده‌اند. البته اخیراً روی ترانه بیشتر کارکرده‌ام که برایم زبان تازه‌ای است. اما هنوز خودم را متعلق به آن نمی‌دانم.

بنده البته باید نکته‌ای را خدمت مخاطبان این گفت‌وگو عرض کنم، آن هم اینکه می‌دانم