تنظیمات
قلم چاپ اندازه فونت
نسخه چاپی/شهر کتاب
تاریخ : شنبه 14 اسفند 1400 کد مطلب:29423
گروه: گفت‌وگو

مردی که به کلمات زندگیِ دوباره می‌داد

«محمدرضا پرهیزگار در ترجمه وسواس داشت و از اینکه کتابی را منطبق با فرهنگ لغت ترجمه کند، بیزار بود.»

ایسنا: فرزاد صدری، روزنامه‌نگار در یادداشتی که با عنوان «برای استاد پرهیزگار؛ مترجمی که به کلمات زندگی دوباره می‌داد» در پی درگذشت محمدرضا پرهیزگار، استاد دانشگاه، مترجم و نویسنده نوشته و در اختیار ایسنا قرار داده، آورده است:

«نوشتن از استادی که پای ثابت محافل ادبی و فرهنگی شیراز بود، بسیار سخت است. استادی که وسواس عجیبی در ترجمه داشت و زبان را موجود زنده‌ای می‌دانست که به پرستاری و مراقبت نیاز دارد.
عطر شیرین توتون کاپیتان بلک استاد رضا پرهیزگار به مشام همه دانشجویان بخش زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه شیراز آشنا بود اما بر خلاف بوی توتون پیپش که همه جا می‌پیچید، شخصیتی آرام داشت و اهل سروصدا نبود. گوشه دنج اتاقش می‌نشست و آرامش را با عطر توتون معروفش گره می‌زد! 
در ترجمه وسواس داشت و از اینکه کتابی را منطبق با فرهنگ لغت ترجمه کند، بیزار بود. انگار می‌خواست هر اثری را با قلم خود نویسنده ترجمه کند و درست مانند خود او بنویسد! 
ترجمه خوب در نگاه استاد ترجمه‌ای بود که بر دانش زبان متکی است و در مقایسه با اصل اثر امانت‌داری در حد اعلایش صورت گرفته است.
استاد پرهیزگار دستی هم بر شعر داشت و گاهی که با واژه‌ها گرم گرفته بود، در محفل ادبی «یاران یکشنبه» شعر می‌خواند تا با گرمای واژه‌هایش محفل ادبی دوستانش را گرم‌تر کند.
استاد پرهیزگار در آخرین روزهای قرن ۱۴ بلندترین شعرش را در آخرین ماه سال سرود و در آستانه بهار به دیار سایه‌ها سفر کرد تا شیراز در آستانه نوروز با یکی از بهترین شهروندانش خداحافظی کند و دانشگاه شیراز عزادار مردی باشد که که از آرامش دنیوی به آرامش ابدی کوچ کرد.»

 

http://www.bookcity.org/detail/29423